EFEKTYWNOŚĆ WSPÓŁPRACY ROZWOJOWEJ

Efektywność pomocy rozwojowej decyduje o tym, w jakim stopniu przeznaczane na pomoc środki przyczyniają się do poprawy życia ludzi, ograniczenia ubóstwa i realizacji Milenijnych Celów Rozwoju. Zarówno dawcom, jak i odbiorcom pomocy zależy, aby wydawane pieniądze odnosiły możliwie największy pozytywny efekt – nie wystarczy bowiem przeznaczyć funduszy na pomoc, trzeba także mądrze je spożytkować. Niestety często w historii współpracy rozwojowej problemy takie jak np. brak koordynacji, zbyt ambitne cele, nierealistyczne ramy czasowe lub interes polityczny powodowały nieefektywne wykorzystanie środków. Dlatego donatorzy i biorcy pomocy od lat systematycznie zbierają i analizują swoje doświadczenia, wspólnie wypracowując zasady efektywności pomocy rozwojowej.

Równolegle z oficjalnym procesem toczącym się na poziomie rządów, prace nad problemem efektywności pomocy rozwojowej prowadzą też organizacje społeczeństwa obywatelskiego. W kilkuletnim procesie konsultacji regionalnych i tematycznych, w których wzięły udział organizacje z ponad 70 krajów, wypracowano osiem tzw. Zasad Stambulskich, których szczegółowy opis można znaleźć w poniższych artykułach, a także w prezentacji multimedialnej.

CSO są efektywne jako partner w działaniach rozwojowych wtedy, kiedy...

tworzą i wdrażają strategie, działania i praktyki, promujące prawa człowieka (w tym prawo do rozwoju), dbając zarazem o godność, godne warunki pracy, sprawiedliwość społeczną oraz równe prawa dla wszystkich ludzi.

CSO są efektywne jako partner w działaniach rozwojowych wtedy, kiedy promują i prowadzą współpracę rozwojową, wcielając w życie zasady równości płci, w ich pracy odzwierciedlone są problemy i doświadczenia kobiet, a zarazem wspierają starania kobiet o realizację swoich praw indywidualnych i zbiorowych oraz przyjęcie roli pełnoprawnych partnerów w procesach rozwojowych.

CSO są efektywne jako partner w działaniach rozwojowych wtedy, kiedy wspierają upodmiotowienie i sprzyjają społecznej partycypacji, co buduje wśród ludzi poczucie demokratycznej własności (ang. democratic ownership) w stosunku do polityki i inicjatyw rozwojowych, które wpływają na ich życie, ze szczególnym uwzględnieniem grup ubogich i zmarginalizowanych.

Strony